SIÉNTATE CONMIGO
  Ó Fin do Mundo, en gallego (Enrique Labarta Pose)
 

 

 

Ó Fin do Mundo

Enrique Labarta Pose

Unhas veces río abaixo

e outras veces río arriba,

como probe folla murcha

de albre vello desprendida,

xa facendo remoíños

entre as augas cristalinas,

ou parando nas orelas;

ou fuxindo adoecida;

así corre dando voltas

polo mundo a nosa vida.

¡O porvir ninguén o sabe!:

Hai quen se deita en Galicia,

e desperta ó pé da torre

da Xiralda de Sevilla;

quen se acosta feito un rico

e ó erguerse non ten camisa;

quen ó subir cae nun pozo;

quen vai por lan e o trasquilan.

¡Raxo de mundo, carafio!.

¡Mundo de trampa e mentira!.

¡Ai, chove nel coma fóra!,

e estamos coma as sardiñas,

unhas pegadas nas outras

e na canasta metidas.

¿Hai aquí quén non se queixe

nin nada queira nin pida?

O que non teña desexos

nin aspiracións, que o diga

pra poñelo nos altares

e rezarlle Avemarías;

pois, será o Santo máis grande

de todos cantos se estilan.

Se non hai quen non se queixe

e non fale mal da vida,

porque ante a idea da morte

nos encoira a cobardía,

¡o demo que nos entenda!,

¡tanto medo non se exprica!.

¡Veña a morte, e veña logo,

porque esto xa está... que trina!;

pero a vir... veña pra todos

pra que os demáis non se rían.

Por min xa poden tocar

mellor canto máis axiña,

a trompeta do Xuicio,

que eu teño a maleta lista.

Póñanse os reis as coroas,

os arcebispos as mitras,

os civiles os tricornios,

os señores as levitas,

os probes o sacho ó lombo,

o sombreiro as señoritas,

e eu... o mundo por monteira,

e vámonos de seguida

pro valle de Josafá,

a que Dios contas nos pida.

¿Estamos todos? ¿Non falta

ningún larpeiro na lista?

Boeno; pois vaian andando.

¡Non se paren!. ¡Sigan, sigan!.

Que eu vou a mudalas botas

e volverei de seguida.

¡Ahí vai toda a humanidade!.

¡Ricoiro, qué cometiva!.

Uns levan os ollos baixos;

outros van coa testa erguida.

¡Hai quen marcha avergonzado

e quen non leva nin pisca

de vergonza, e vai botando

escontra fóra a barriga!.

Toda a humanidade enteira

dunha sentada xa fica,

¡vai quedar esto soliño

coma unha cousa perdida!.

¡Toque, toque esa trompeta!.

¡Camiñe a xente en bolina,

ben mezclados na gran hora

postreira da humana vida!:

O ouro fino coa morralla,

a prata coa calderilla,

os labregos das aldeas

cos señoritos da vila,

e os millonarios cos probes

e os salvados coa fariña,

namentras eu poño as botas;

e si é que os demáis me gritan:

¡Ei, que veña ese poeta,

que queda fóra da fila,

a dar conta dos seus ripios!.

Eu respondereille axiña:

¡Carafio!, eu non vou, que o mundo

sin xente, un guardián percisa

pra que non rouben o millo

nin vaia ninguén as viñas.

¡De modo que eu quedo aquí!;

¿pra qué? Pra gardala finca.

 

 

 

 
  Total visitas 390460 visitantes (748042 clics a subpáginas)  
 
=> ¿Desea una página web gratis? Pues, haz clic aquí! <=